1. Kluczowym wydarzeniem tego tygodnia jest dzisiejsza decyzja Rezerwy Federalnej, która według oczekiwań rynkowych ma obniżyć po raz trzeci w tym roku poziom stóp procentowych w USA o 25 pb. do poziomu 1,75%. Ruch ten będzie kolejnym dostosowaniem polityki pieniężnej do postępującego na całym globie spowolnienia gospodarczego. Istotne pozostanie uzasadnienie tej obniżki przez decydentów, gdyż poprzednim razem FED usprawiedliwiał ją „doraźnym dostosowaniem poziomu stóp procentowych” i „próbą amortyzacji negatywnego wpływu konfliktu handlowego z Chinami”, stroniąc tym samym od komentarzy o pogarszającej się koniunkturze. Gdyby taka narracja została podtrzymana, a w oświadczeniu podkreślone zostałoby, że FED przechodzi w stan obserwowania sytuacji, wtedy dolar otrzymałby wyraźny impuls do wzrostów pomimo dokonanej obniżki stóp. Gdyby jednak FED przyjął retorykę wyraźnie bardziej gołębią, wtedy inwestorzy otrzymaliby sygnał, że obecnie zajmowane krótkie pozycje na dolarze są właściwym kierunkiem, co mogłoby dalej pogrążać notowania tej waluty. Dzisiejszą decyzję poznamy o godzinie 19:00, natomiast o 19:30 odbędzie się konferencja prasowa z udziałem prezesa Jerome Powella. Koło południa za dolara płacimy 3,8350 zł.
2. Od sierpniowego dołka brytyjska waluta podrożała już ponad 30 groszy i obecnie za funta płacimy około 4,94 zł. W tej okolicy notowania utrzymują się jednak już od dwóch tygodni, a o dalszym kierunku ceny nadal decydować będą wydarzenia dotyczące Brexitu. Ostatecznie wypracowane przez Borisa Johnsona porozumienie nie zostało przeforsowane przez brytyjski parlament, a kością niezgody ostatecznie nie była treść lecz harmonogram tej ugody. UE w tej sytuacji zgodziło się po raz trzeci (i prawdopodobnie ostatni) na przesunięcie Brexitu na kolejny termin i tym razem będzie to 31 stycznia 2020 roku. Wszystko zatem wskazuje, że odpowiedzią na obecny impas będą przyspieszone wybory w Wielkiej Brytanii, które miałyby odbyć się 12 grudnia. Jak zatem ta sytuacja wpływać będzie na notowania GBP? Otóż z pewnością do grudnia wpływ na notowania będą mieć wszelkie sondaże pokazujące, która z partii (Partia Konserwatywna lub Partia Pracy) utworzy nowy rząd. Oczywiście jedynie uzyskanie większości któregoś z ugrupowań sytuacja może stać się klarowna, gdyż obie partie mają konkretne wizje sprawy Brexitu: Konserwatyści będą dążyć do wyjścia WB w ustalonym terminie na warunkach wypracowanego przez obecnego premiera porozumienia, z kolei Partia Pracy jak i pozostałe mniejsze partie dążyć będą do renegocjacji umowy, a przede wszystkim do rozpisania kolejnego referendum ws. Brexitu.
3. Ciekawie kształtuje się także sytuacja skandynawskich walut, które znajdują się w bardzo silnym trendzie spadkowym. Mowa tutaj o kornie norweskiej oraz szwedzkiej, z czego pierwsza z nich wykazuje nieco większą słabość, co objawia się obecnie rekordowymi poziomami na parze EURNOK (obecny kurs: 10,20) oraz najniższymi poziomami od 2018 roku na parze NOKPLN (kurs: 0,4160). Za słabość NOK odpowiada częściowo spadająca cena ropy, jednak wydaje się, że główną przyczyną słabości obu walut może być awersja inwestorów do eksportowych, otwartych gospodarek, na koniunkturę których mocno wpływają wojny handlowe jak i pogarszająca się sytuacja ekonomiczna głównych partnerów handlowych. Wrażliwość gospodarki na te czynniki pokazują publikacje danych makroekonomicznych, które od kilku tygodniu wypadają bardzo słabo. Dla przykładu dzisiejsze dane z Norwegii o sprzedaży detalicznej za wrzesień mocno rozczarowały pokazując jej spadek o 0,1% przy oczekiwanym wzroście o 0,2% m/m.

Z technicznego punktu widzenia para USDPLN ma jeszcze trochę miejsca do rozwinięcia fali spadkowej, gdyż dopiero w okolicy 3,80 zł można wyrysować kluczowe wsparcie jakim jest równość w zasięgu z największą korektą w trendzie wzrostowym, który trwa już od końca 2017 roku.

Artykuł Dolar w opałach. Czy FED zdecyduje się dziś po raz kolejny obniżyć stopy procentowe? pochodzi z serwisu Trejdoo.com.

Najważniejsze wydarzenia mające wpływ na rynek walutowy:

– US i Chiny ponownie przystępują do stołu negocjacyjnego. Wysoko postawieni przedstawiciele obu krajów mają dziś ponownie dyskutować kwestie handlowe jak i porozumienie walutowe, które po wstępnych ustaleniach z początku roku zostało ostatecznie porzucone na skutek braku porozumienia w kwestiach wymiany towarowej (zawarcie porozumienia skutkowałoby zniesieniem przynajmniej części nałożonych ceł). Jeśli Jest to dobra informacja przede wszystkim dla rynków akcji jak i innych bardziej ryzykownych aktywów.

– Opublikowane wczoraj minutki FOMC potwierdziły refleksje jakie pozostały po ostatniej decyzji ws. stóp procentowych w USA, gdzie dokonano obniżki o 25 pb. W zapisie spotkania członków FOMC wyraźnie zaznaczonym powodem do obniżenia poziomu stóp była inflacja a nie stan gospodarki, co podtrzymuje „jastrzębi wydźwięk tej gołębiej decyzji”. Nic nowego jednak rynki nie dowiedziały się z tej publikacji, dlatego też kupującym dolara zabrakło sił powodując pogłębienie się korekty na tej walucie. Przekłada się to zatem na większe wzrosty na parze EURUSD, która po dynamicznym wybiciu poziomu 1,1000 kontynuuje wzrosty i ma szansę na zaatakowanie wrześniowego szczytu znajdującego się 100 pipsów wyżej.

– Ponadto poznaliśmy dziś kolejne słabe dane z Wielkiej Brytanii, gdzie miesięczny odczyt PKB za sierpień wykazał spadek o 0,1% przy spodziewanym 0,0%. Podniesiono jednak o 0,1% odczyt za poprzedni miesiąc. Źle wyglądają także dane dotyczące produkcji przemysłowej i przetwórstwa. Funt reaguje umiarkowanie na te dane, gdyż kluczową kwestią nadal pozostają dane dotyczące Brexitu. W relacji do złotego brytyjska waluta spada dziś nieco poniżej poziomi 4,80 zł, co jest poziomem o 18 gr. niższym od tego, który widzieliśmy jeszcze pod koniec września.

– Dla euro istotnym dziś wydarzeniem mogą okazać się minutki EBC, które opublikowane zostaną o 13:20. Inwestorzy liczą, że z nich dowiedzieć będziemy mogli się więcej na temat ostatniego bardzo gołębiego ruchu ze strony EBC, który obniżył stopę depozytową oraz zapowiedział wznowienie programu QE. Para EURPLN pozostaje w wąskiej konsolidacji w okolicy poziomu 4,3200 zł.

– Najistotniejszą publikacją dzisiejszego dnia będzie odczyt inflacji CPI ze Stanów Zjednoczonych o godzinie 14:00. Spodziewany jest lekki wzrost inflacji z 1,7% do 1,8% r/r oraz pozostanie inflacji bazowej na poziomie 2,4% r/r. Reakcja dolara na te dane może być istotna również dla naszej waluty, która zyskuje w momencie gdy dolar jest słaby i traci, gdy dolar rośnie w siłę.

– W obszarze odczytów inflacji warto wspomnieć także o Szwecji i Norwegii, gdzie dane za wrzesień poprawiły nieco sentyment do walut tych krajów. Po serii słabszych danych zarówno NOK jak i SEK mocno traciły na wartości, co w przypadku korony szwedzkiej przyniosło najniższe poziomy cenowe od kwietnia 2018 roku. W Szwecji inflacja przyspiesza z 1,4% do 1,5% r/r pomimo spodziewanego spadku do 1,3% r/r. W Norwegii CPI pozostaje na poziomie 1,5% r/r. Para SEKPLN silniej odbija sporo bo aż o 0,7%, niemniej na rynku bankowym nadal cena pozostaje wyraźnie poniżej 0,4000.

– W kwestii ryzyka rynkowego warto śledzić także rozwój sytuacji na Bliskim Wschodzie, gdzie po wycofaniu przez Trumpa wojsk USA z Syrii nastąpiła ofensywa Turcji na syryjskich Kurdów

Artykuł Dobry odczyt inflacji ratuje szwedzką koronę przez zatonięciem pochodzi z serwisu Trejdoo.com.

W polityce obu tych banków powstała jednak wyraźna dywergencja, gdyż FED zdecydował się na obniżenie poziomu stopy procentowej z korytarza 2,0-2,25% do 1,75-2,0%, z kolei Norges Bank podniósł główną stopę z 1,25% do 1,5% kontynuując normalizację polityki monetarnej. Pomimo przeciwnego kierunku zmiany parametrów polityki pieniężnej waluty obu państw umocniły się zaraz po tej decyzji. Co więcej zarówno amerykański dolar jak i norweska korona, w kolejnych godzinach po decyzji oddały wcześniejsze zyski.

W przypadku banku centralnego Norwegii rynek spodziewał się podwyżki stóp, chociaż ostatnie bardzo mieszane dane zarówno z Norwegii jak i pozostałych skandynawskich krajów powodowały coraz większą niepewność. Ostatecznie stopa została podniesiona o 25 pb. po raz czwarty (licząc od września 2018 roku) jednak w oświadczeniu banku zasugerowane zostało, że kolejnych podwyżek w najbliższym czasie nie będzie, dlatego też początkowa euforia po podwyżce została dość szybko wykorzystana przez podaż. W efekcie zobaczyliśmy tylko chwilowe przełamanie poziomu 0,4400 na parze NOKPLN i obecnie kurs został już sprowadzony wyraźnie poniżej tej ceny.

Podobną logikę możemy dostrzec także przy decyzji Rezerwy Federalnej, która zgodnie z oczekiwaniami inwestorów obniżyła stopy procentowe o 25 pb i zrobiła to w tym roku po raz drugi. Tutaj jednak od samej zmiany poziomu stóp bardziej istotną rolę odgrywały prognozy makroekonomiczne jak i projekcje trajektorii stóp procentowych w przyszłości. Przypomnijmy, że jeszcze kilka tygodni temu inwestorzy rozważali scenariusze, w których FED dokonuje aż 4 obniżek stóp procentowych w tym roku na czym nie poprzestaje i kontynuuje obniżki także w 2020 roku. Kolejne napływające dane makroekonomiczne z USA nie były jednak najgorsze, co sprawiło, że i członkowie FOMC wykazali wstrzemięźliwość w swoich prognozach. Poniżej przedstawiamy tzw. wykres kropkowy (dot chart), gdzie każdy z członków Komitetu przedstawił swoją prognozę na koniec roku 2019, 2020, 2021, 2022 oraz w długim terminie. Zielona linia przedstawia medianę tych prognoz i dla 2019 jak i 2020 wynosi ona 1,625%, co jest środkiem przedziału 1,5-1,75% i oznacza, że decydenci widzą jeszcze tylko jedną obniżkę stóp procentowych w tym roku, po czym ten krótki cykl łagodzenia polityki pieniężnej zostanie zakończony.

Projekcie poziomu stóp procentowych na koniec kolejnych lat widziane przez poszczególnych członków FOMC. Źródło: Bloomberg

Dolar zareagował wzrostowo na te informacje, gdyż stanowisko banku okazało się znacznie mniej gołębie niż spodziewał się tego rynek. Co więcej opisał obecny kurs polityki monetarnej jako dostosowanie do pojawiających się globalnie zagrożeń (np. wojna handlowa z Chinami, Brexit). Obniżenie poziomu stóp ma zatem zamortyzować ewentualne negatywne efekty wydarzeń na świcie. Kondycja gospodarki została jednak oceniona dobrze, a prognozy inflacji nadal wskazują na pozostanie inflacji w kolejnych latach w okolicy 2%, czyli w pobliżu wyznaczonego przez FED celu. Obecnie dolar oddał już sporą cześć wczorajszego umocnienia, jednak w relacji do złotego pozostaje nadal powyżej poziomu 4,92 zł.

Artykuł Norges Bank podnosi stopy procentowe, Rezerwa Federalna obniża. pochodzi z serwisu Trejdoo.com.

Przeczucia inwestorów jednak powoli materializują się i z USA zaczynają napływać dane wykazujące pierwsze symptomy możliwego spowolnienia gospodarczego. Słaby raport z rynku pracy, lekkie wyhamowanie inflacji, pogorszenie sentymentu wśród przedsiębiorców (PMI) oraz gospodarstw domowych (CB Consumer Confidence) to jedne z najważniejszych rejonów, gdzie w ostatnim czasie publikowane dane były rozczarowaniem. Oczywiście na razie warto patrzeć na te liczby przez pryzmat jednorazowych czynników, a nie trwałej tendencji, jednak każde kolejne dane potwierdzające negatywny scenariusz z pewnością będą odbijać się na wycenie dolara. Wczoraj jednak dzień zakończył się umocnieniem dolara, a przyczynił się do tego sam przewodniczący FED, Jerome Powell, który miał wystąpienie o godzinie 19:00 naszego czasu.

Inwestorzy liczyli, że Powell dostarczy jednoznacznych instrukcji wyprzedzających, z których wynikałaby konieczność obniżki stóp na najbliższym posiedzeniu FOMC. Przemówienie przewodniczącego FED pozostawało w gołębim nastawieniu, jednak obniżkach Powell nie mówił zbyt chętnie, podkreślając, że sytuacja gospodarcza nadal jest niezła, a FED ją obserwuje i będzie odpowiednio reagował. Można stwierdzić zatem, że takim nastawieniem rozczarował inwestorów, którzy liczyli na bardziej dobitny komunikat o cięciach stóp. W ten sposób dolar zareagował umocnieniem odrabiając część poniesionych w tamtym tygodniu strat. Odwrót w stronę dolara odbił się rykoszetem na polskim złotym, który traci dziś do większości głównych walut. I tak para USDPLN stabilizuje się powyżej 3,75 zł, EURPLN rośnie do 4,26 zł, natomiast CHFPLN po początkowym ataku na 3,8480 (poziomy bliskie dwuletnich maksimów) mocniej cofa się w okolice 3,8350 zł. Warto zwrócić uwagę również na parę z norweską koroną, gdyż dziś po publikacji stop bezrobocia w Norwegii, która spadła z 3,5% do 3,2%, NOKPLN rośnie do najwyższych poziomów w tym miesiącu tj. okolic 0,4410.

Po wybiciu się dołem z formacji klina wzrostowego (i późniejszym jego przetestowaniu od dołu) cena odnalazła wsparcie w okolicy 3,7300 i obecnie testuje lokalny opór w okolicy 3,7550. W średnim terminie wygląda na to, że przewaga sprzedających utrzyma się doprowadzając cenę nawet w okolice 3,62.

Artykuł Powell zawodzi oczekiwania niedźwiedzi – USDPLN ponownie powyżej 3,75 zł pochodzi z serwisu Trejdoo.com.

Para CHFPLN zdecydowanie odbija po kolejnym przetestowaniu strefy popytowej ulokowanej w okolicy 3,73-3,74 zł. Aktualnie kurs testuje pierwszy z ważniejszych oporów na poziomie 3,82 zł. Jeśli sytuacja na giełdach nie poprawi się to bardzo możliwe, że w najbliższym czasie zobaczymy test poziomu 3,86 zł wyznaczający szczyty z 2018 roku.

Obecnie na tle złotego słabiej wygląda funt, na którym nadal odciska się piętno toczących się rozmów dotyczących Brexitu, które utknęły w martwym punkcie. Teresa May do końca maja będzie próbować dość do porozumienia z przedstawicielami Partii Paracy, po czym od czerwca będzie chciała ponownie rozpocząć negocjacje z Unią Europejską. Słabszą dyspozycję wykazują także waluty skandynawskie, co ma związek ze złagodzeniem retoryki tamtejszych banków centralnych, które po ostatnich podwyżkach stóp procentowych postanowiły przejść w „tryb oczekiwania na dalsze dane z gospodarki”, gdyż ostatnie odczyty makroekonomiczne zarówno z Norwegii jak i Szwecji nie były zbyt zadowalające…

Artykuł Frank drożeje o 4 grosze w skutek rosnącej awersji do ryzyka pochodzi z serwisu Trejdoo.com.

Dobiegający końca tydzień zdominowany był przez decyzje banków centralnych. Głównym wydarzeniem tygodnia była oczywiście decyzja środowa Rezerwy Federalnej, gdzie pomimo podwyżki krajowych stóp procentowych możemy obserwować osłabiającego się dolara. Niemniej większym zaskoczeniem dla inwestorów okazała się decyzja Riksbanku, po której w czwartek korona szwedzka mocno wystrzeliła w górę. Stopy procentowe uległy zmianie w USA i Szwecji, natomiast bez zmian pozostały w Wielkiej Brytanii, a tamtejszy bank centralny raczej pozostał przy swojej dotychczasowej retoryce. Z tego też powodu funt pozostaje dość stabilny i w tym tygodniu powoli odrabia straty, które wcześniej wywołały kwestie związane z Brexitem.

Koszt pieniądza w USA wzrósł w tym roku już po raz czwarty. Wraz ze środową decyzją FED główna stopa procentowa w USA wzrosła z 2.25% do 2.5%, powodując, że obecnie dolar jest zdecydowanie najwyżej oprocentowaną walutą wśród gospodarek rozwiniętych. Po samej decyzji USD umocniło się, gdyż faktycznie w dłuższym terminie jest to czynnik wspierający tą walutę, niemniej po przetrawieniu przez rynek całego komunikatu jaki wystosował FED, dolar dynamicznie tracił na wartości. Co zatem zawierało oświadczenie Rezerwy Federalnej? Otóż głównym czynnikiem, który osłabił amerykańską walutę było obniżenie prognoz trajektorii stóp procentowych w przyszłości. Konsensus członków FOMC obniżył się bowiem z 3 do 2 podwyżek na 2019 rok. W dół zrewidowana została także prognoza dla stopy długoterminowej, co powoduje, że rynek musiał zdyskontować tą informację. W czwartek dolar osłabiał się o 3 grosze do poziomu 3,73 zł, jednak dziś widzimy już atak kupujących, którzy próbują wykorzystać słabość dolara, gdyż ta może faktycznie okazać się chwilowa. Na razie jednak jeszcze za wcześnie, aby mówić o powrocie pary USDPLN do trendu wzrostowego, ponieważ ważne opory w okolicy 3,76 zł nadal nie zostały przełamane. W kontekście obecnie dynamicznie zmieniającej się sytuacji na dolarze ważne mogą okazać się dzisiejsze ostateczne dane o PKB za III kwartał. Analitycy spodziewają się, że trzecia już kalkulacja potwierdzi wzrost na poziomie 3,5% r/r (odczyt annualizowany).

Kwestią bardziej intrygującą stała się natomiast decyzja szwedzkiego Riksbanku, który postanowił nie czekać do lutego i już teraz podniósł główną stopę procentową z poziomu -0.5% do -0.25%. Pod tym względem szwedzka korona wyprzedza zatem euro, a przyspieszenie decyzji o podwyżce powoduje jej skokowe umocnienie się. Bank oczywiście zapowiadał, że taka podwyżka może pojawić się w grudniu lub lutym, jednak ostatnia seria generalnie dość słabszych danych powodowała, że rynek raczej skłaniał się w stronę lutego. Pomimo tych gorszych danych Riksbank utrzymał swoje prognozy, co do dynamiki inflacji i nadal widzi ją w okolicach 2% –  w dłuższym terminie nie przekracza ona tego poziomu, dlatego nadal bank akcentuje, że prowadzona polityka pieniężna będzie akomodacyjna (wspierająca gospodarkę). Ponadto w wyniku globalnych ryzyk oraz słabszych danych obniżone zostały dość mocno prognozy wzrostu gospodarczego na 2019 roku ( z 1.9% do 1.5%). Korona otrzymuje jednak dość silny bodziec wzrostowy i umacnia się nawet względem dość dobrze radzącego sobie ostatnio złotego. Wczoraj para SEKPLN utworzyła lokalny szczyt w okolicy 0,4185. Pozostając przy skandynawskich walutach warto również zwrócić uwagę na silną przecenę norweskiej korony, gdzie za główną przyczynę tej słabości uważa się trwające dynamiczne spadki cen na rynku ropy. Para NOKPLN w tym tygodniu spada już około 100 pipsów, tj. z okolic 0,44 zł do 0,43 zł.

Spadki na NOKPLN powodują zbliżanie się ceny do poziomu 0,4290, które stanowi wsparcie wyznaczone przez punkt C potencjalnej korekty prostej, gdzie odcinek A równy jest odcinkowi C. Czy poziom ten zatrzyma dynamiczną przecenę norweskiej korony? 

Artykuł Banki centralne w akcji: SEK zyskuje po zaskakującej decyzji Riksbanku pochodzi z serwisu Trejdoo.com.

Miniony tydzień obfitował w decyzje ważnych banków centralnych. W większości przypadków parametry polityki pieniężnej nie zostały zmienione, co jednak nie oznacza, że poznane oświadczenia banków nie dostarczyły ważnych informacji dotyczących ewentualnych ich działań w przyszłości. W jednym przypadku mogliśmy natomiast zobaczyć podwyżkę stóp procentowych o 25 pb., a decyzję o zacieśnianiu warunków kredytowych podjął zgodnie z oczekiwaniami Bank Kanady. W konsekwencji mogliśmy zobaczyć bardzo silny ruch umacniający kanadyjskiego dolara, który wyniósł cenę na parze CADPLN w okolice sierpniowych maksimów. Ciekawie reagowały waluty także w przypadku pozostałych decyzji banków centralnych, gdzie w czwartek zwieńczeniem tej serii była decyzja Europejskiego Banku Centralnego (oraz późniejsza konferencja z Mario Draghim), która zamykała kalendarz posiedzeń najważniejszych banków centralnych w tym miesiącu.

Przejdźmy teraz od decyzji dwóch skandynawskich banków centralny: Riksbanku (Szwecja) i Norges Banku (Norwegia). Pierwszy z nich postanowił zgodnie z oczekiwaniami utrzymać jeszcze stopy procentowe, na obecnym poziomie -0,5% potwierdzając jednocześnie zamiar dokonania pierwszej od 2011 roku podwyżki o 25 pb. w grudniu lub styczniu. Dalsze założenia banku pokazują, że stop procentowe opuszczą negatywne terytoria w 2020 roku, sięgając nawet 2% w 2021 roku. Bank zaznaczył w oświadczeniu rosnącą presję inflacyjną, która powinna utrzymać dynamikę cen w okolicy celu inflacyjnego (2% r/r) w kolejnych latach. Te stanowisko niewiele różni się od tego poznanego we wrześniu, co w obliczu poznanych ostatnio bardzo dobrych danych nt. wrześniowej inflacji stanowiło pewne rynkowe rozczarowanie. Z tego powodu w pierwszej reakcji szwedzka korona osłabiła się do złotego. Cały czas jednak widzimy aktywną stronę popytową, która trzyma kurs na podwyższonych poziomach i wydaje się, że obserwowany średnioterminowy trend wzrostowy ma szansę zostać utrzymany.

W przypadku drugiej skandynawskiej waluty jaką jest NOK również możemy zaobserwować w ostatnim czasie wyhamowanie tendencji wzrostowej i zatrzymanie się kursu w okolicy 0,4530 na parze NOKPLN. Przypomnijmy, że we wrześniu Norges Bank dokonał pierwszej od 7 lat podwyżki i obecnie główna stopa procentowa jest na poziomie 0.75%. Rozpoczęty cykl podwyżek jest dużym wsparciem dla korony norweskiej, niemniej nawet jastrzębie stanowisko banku centralnego Norwegii nie wiele pomogło w czwartek krajowej walucie. Bank szacuje, że kolejną podwyżkę zobaczymy w pierwszym kwartale 2019 roku.

Z punktu widzenia analizy technicznej kurs zarówno SEKa jak i NOKa ma szansę na kontynuację trendu wzrostowego. Do tego potrzebne będzie jednak pokonanie kluczowych oporów, gdzie w przypadku szwedzkiej korony jest to poziom 0,4180 (zniesienie 61.8%), natomiast w przypadku norweskiej korony tożsamym oporem jest poziom 0,4650 w pobliżu którego przebiega linia szyi formacji odwróconej głowy i ramion. Formacja ta może zwiastować długoterminowe odwrócenie trendu spadkowego.

W przypadku Europejskiego Banku Centralnego instrukcje wyprzedzające również nie uległy większej zmianie. Na konferencji prasowej przewodniczący EBC, Mario Draghi przyjął dość pozytywną dla euro retorykę, co jednak nie uchroniło wspólnej waluty przed wyprzedażą i od tego też momentu widzimy kontynuację spadków na parze EURUSD. Bez większych zaskoczeń przebiegła także decyzja Banku Centralnego Turcji, który na razie wstrzymuje się od kolejnych zmian w polityce pieniężnej. Przypomnijmy, że we wrześniu CBRT podniósł główną stopę procentową z 17,75 % do 24%, aby zahamować lawinową i paniczną wręcz wyprzedaż liry tureckiej.

Polski złoty był w zeszłym tygodniu słabszą walutą nawet niż euro. Naszej walucie nie służy zarówno umacniający się dolar jak i niepewność polityczno-ekonomiczna na starym kontynencie (tutaj m.in. sprawa Brexitu i budżetu Włoch). Co więcej aktualnie na rynkach akcji widzimy silniejszą przeceną, co również powoduje u inwestorów zwiększoną awersję do ryzykownych aktywów do jakich nadal zalicza się PLN.

W tym tygodniu rozpocznie się nowy miesiąc a wraz z nim poznawać będziemy kolejne decyzje banków centralnych. Pierwszy w tym momencie w rozpisce jest Bank Anglii, którego przedstawiciele spotykają się w czwartek. Trzeba jednak tutaj zaznaczyć, że z kolejnym ruchem BoE powinien wstrzymać się do momentu, aż rozstrzygną się kwestie negocjacji w sprawie Brexitu. Z tego też powodu polityka pieniężna w Wielkiej Brytanii może jeszcze do końca tego roku pozostać w oczach inwestorów na drugim miejscu.

Artykuł Podsumowanie decyzji najważniejszych banków centralnych pochodzi z serwisu Trejdoo.com.

Ostatnie dni nie należą do najłatwiejszych dla polskiej waluty, a składa się na to kilka czynników. Pierwszy z nich to pesymizm, który zagościł na rynkach akcji powodując odwrót od bardziej ryzykownych aktywów, do których zalicza się m.in. polski złoty. Co więcej, niekorzystnie na sytuację giełd, ale i ogólnie rynków wschodzących, wpływają rosnące w dalszym ciągu rentowności w USA. Odzwierciedlają to najlepiej 10-letnie obligacje, których kupon wart jest już ponad 3,225%. Pokazuje to rosnące oczekiwania inwestorów względem czynników inflacyjnych za oceanem, a co za tym idzie, wyższym poziomem stóp procentowych w dłuższym terminie. Powoduje to, że kapitał powoli powraca do USA, gdyż ponownie stopa zwrotu z inwestycji w tym kraju zaczyna być dla inwestorów atrakcyjna. Wspiera to zatem dolara i uderza w inne waluty – zwłaszcza te w krajach rozwijających się (często najmocniej zadłużonych w USD). Te czynniki sprawiają, że za dolara we wtorek płaciliśmy już ponad 3,77 zł, niemniej słabość naszej waluty widoczna była także w relacji do euro, funta, czy chociażby norweskiej korony.

Notowania głównej pary walutowej EURUSD chwilowo zatrzymują się w okolicy wsparcia na 1,1450. Wszystko jednak wskazuje na to, że obecny trend spadkowy zostanie utrzymany, co w kolejnych tygodniach doprowadzi cenę ponownie w okolice minimów z sierpnia tj. 1.1300. Tym samym odwrotnie skorelowana para USDPLN musiałaby również zmierzać w górę, co w konsekwencji spowoduje trwałe pokonanie oporu technicznego w postaci zniesienia 61,8% (okolice 3,75) z celem na nowe maksima.

W drugiej części wczorajszego dnia giełdy nieco odbiły w górę, natomiast na dolarze nastąpiła realizacja zysków, co spowodowało chwilowe odwrócenie się tej niekorzystnej dla PLNa tendencji. W środę z rana wszystko jednak wraca znów do „nowej normy”, którą jest kupowanie dolara. Warto w tym kontekście zwrócić uwagę na dzisiejsze dane z USA na temat inflacji producenckiej (PPI), które będą niejako wstępem do jutrzejszego kluczowego odczytu inflacji konsumenckiej. Warto przypomnieć, że dane za sierpień rozczarowały, a baza statystyczna powoduje, że w ujęciu rok do roku nadal oczekuje się spadku dynamiki CPI we wrześniu (z 2,7% do 2,4% r/r). Istnieje zatem obecnie pewne pole do pozytywnego zaskoczenia, co w przypadku materializacji takiego scenariusza utrzymałoby dalszy rajd dolarowych byków.

Artykuł Otoczenie makroekonomiczne nie sprzyja złotemu pochodzi z serwisu Trejdoo.com.

Środa należała przede wszystkich do funta, który reagował na dane makroekonomiczne z Wielkiej Brytanii jak i wydarzenia polityczne dotyczące spraw Brexitu i negocjacji w sprawie tzw. divorce bill, czyli „rachunku rozwodowego”.  Ostatecznie na koniec dnia funt odnotował stratę względem dolara jak i polskiego złotego, niemniej dziś zarówno GBPUSD jak i GBPPLN lekko odbija w górę.

Zacznijmy zatem od dany nt. inflacji z Wielkiej Brytanii, które okazały się dużym pozytywnym zaskoczeniem. Wskaźnik cen konsumenckich wzrósł zarówno w przypadku miernika podstawowego jak i bazowego (bez cen żywności i energii), pomimo iż analitycy ankietowani przez Bloomberga spodziewali się ich spadku. Inflacja CPI przyspieszyła z 2.5% do 2.7% r/r (oczekiwano 2.4%), natomiast inflacja bazowa CPI przyspieszyła z 1.9% do 2.1% r/r (oczekiwano 1.8% r/r). Dane te spowodowały skokowe umocnienie się funta, gdyż to właśnie czynnik cen rosnących w tempie przewyższającym cel inflacyjny Banku Anglii był powodem podwyżki stóp w Wielkiej Brytanii jaką widzieliśmy na początku sierpnia.

Dobre nastroje kupujących funta szybko jednak zostały stłumione przez informację z frontu negocjacji ws. Brexitu. Pozostały niecałe 2 miesiące, aby zawrzeć porozumienie, natomiast po rozmowach, które odbywały się w Austrii, Jean-Claude Juncker powiedział, że do osiągnięcia porozumienia jest jeszcze długa droga, natomiast premier Irlandii stwierdził, że wręcz od marca nie widać żadnego postępu w negocjacjach. Ostateczne spotkanie, na którym „musi” dojść do porozumienia zaplanowane ma być na połowę listopada. Na ten moment głównym czynnikiem sporu pomiędzy UE i Wielką Brytanią jest granica Irlandii., gdyż reprezentanci obu stron nie chcą powstania tzw. „twardej granicy”. Brak postępów w negocjacjach szkodzi zarówno walucie brytyjskiej jak i euro. Dziś para EURGBP wycofuje się poniżej 0,89, a sam funt chociaż ucierpiał po wiadomościach dotyczących Brexitu wciąż może być atrakcyjny dla kupujących ze względu na poznane dane nt. inflacji.

Źródło: Bloomberg (zdjęcie)

Dziś jeszcze czekają nas dane o sprzedaży detalicznej z Wielkiej Brytanii (10:30) oraz dwie decyzje banków centralnych. Pierwszy decyzję podejmie szwajcarski SNB (9:30), a następnie Bank Norwegii (10:00). Oczekuje się, że ten drugi podejmie decyzję o podwyższeniu poziomu stóp procentowych o 25 pb. po raz pierwszy od 2011 roku. Od kilku dni para NOKPLN walczy z oporem jaki stanowi psychologiczna bariera 0,4500.

Artykuł Negocjacje ws. Brexitu szkodzą funtowi pochodzi z serwisu Trejdoo.com.

Powrót rodzimych inwestorów po długim weekendzie nie wpłynął znacząco na zachowanie się złotego w stosunku do głównych walut. Deprecjacja naszej waluty co prawda nieco wyhamowała, jednak nie zaobserwowaliśmy ruchu powrotnego. Głównym winowajcą jest silny dolar, który wpływa na odpływ kapitału z rynków rozwijających się. Kurs EURUSD znalazł się poniżej 1,20 i zaczyna zbliżać się do 1,19. Wpływ na to mają raczej słabe odczyty ze strefy euro, niż dobre dane z amerykańskiego rynku. Przypomnijmy, że piątkowe payrolls’y wypadły poniżej oczekiwań, a mimo wszystko dolar umocnił się w stosunku do euro.

Dzisiejszy dzień przynosi umiarkowaną zmienność. EURPLN jest wyceniane powyżej 4,25. Od połowy kwietnia kurs urósł ponad 10 groszy, chociaż w zeszłym tygodniu był jeszcze wyżej. Rośnie również dolar, który kosztuje obecnie 3,57 PLN. USDPLN w ciągu niecałego miesiąca urosło o ponad 20 groszy i pomimo wyhamowania tego ruch z końcem zeszłego tygodnia, obecny tydzień rozpoczął się od wzrostów, które dzisiaj są kontynuowane. Kurs CHFPLN nieco się stabilizuje, znajdując się dzisiaj rano na poziomie 3,56. Ostatnio możemy zaobserwować podwyższoną zmienność na GBPPLN. Od wczoraj kurs urósł o 4 grosze i notowany jest obecnie powyżej 4,84.

Ostatnie napięcia dotyczące porozumień nuklearnych z Iranem, jak również zwiększony popyt na ropę powodują, że czarne złoto przekroczyło wczoraj cenę 70$ za baryłkę. W przypadku, gdyby Donald Trump chciał odstąpić od porozumień z Iranem, cena ropy mogłaby wzrosnąć jeszcze bardziej. Pochodną tych wydarzeń jest z kolei rosnący kurs NOKPLN. Kurs korony norweskiej w stosunku do złotego systematycznie rośnie, osiągając na rynku cenę 0,4430.

W dniu dzisiejszym, podobnie jak w poniedziałek, niewiele dzieje się w kalendarzu makroekonomicznym. Poznamy niemiecką oraz produkcję przemysłową za marzec. Swoje wystąpienie będzie miałrównież prezes FED – Jerome Powell. O 20:00 czasu polskiego publicznie wystąpi również prezydent USA – Donald Trump.

Artykuł Silny dolar nie pomaga złotemu. Ropa na nowych maksimach pochodzi z serwisu Trejdoo.com.